Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2016

Ανεπιθύμητη Εγκυμοσύνη

           Το Λύκειο μας  συμμετείχε στις 27 Φεβρ. 2016 στο 2ο πανελλήνιο μαθητικό συνέδριο « Η θεολογία διαλέγεται με τον σύγχρονο κόσμο» με τη ταινία μικρού μήκους «Ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη», η οποία προέκυψε μέσα από την ερευνητική εργασία «Η μικρή έβδομη τέχνη». 




Η παρουσίαση πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία, στη Θεσ/νίκη στο αμφιθέατρο «Μ. Μερκούρη» του βυζαντινού μουσείου.


….μέσα από μαρτυρίες
«Μ’ έβαλαν σ’ εκείνο το ίσιο κρεβάτι. Άσπρο σεντόνι, άσπρο ταβάνι, άσπρη μπλούζα του γιατρού. Φοβόμουν. Αισθανόμουν το τσίμπημα της βελόνας κι έτσι, καθώς ένιωθα να χάνομαι στο κενό, σκέφτηκα πως τίποτα δε με νοιάζει πια. Ξαναβρήκα τον εαυτό μου σ’ ένα άλλο δωμάτιο. Προσπάθησα να σηκωθώ. Ζαλιζόμουν και πονούσα. Η νοσοκόμα θέλησε να με ησυχάσει. Την έπεισα πως είμαι καλά, ντύθηκα κι έφυγα σαν κυνηγημένη. Το άλλο πρωί πήγα στο πανεπιστήμιο. Επτά μήνες αργότερα θυμάμαι εκείνο το χαμένο μωρό. Μεγαλώνει δίπλα μου σαν σκιά χωρίς να το βλέπει κανείς εκτός από μένα».
(Ελένη Κ., 20 ετών, φοιτήτρια)

Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2016

Ναρκωτικά: Εξαρτησιογόνες, Ψυχοδραστικές ουσίες.

      
17. ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ
2. Η πορεία από τα ελαφρότερα στα σκληρότερα είναι θέμα διαδικαστικό. Υπάρχουν βέβαια οι απόψεις ότι τα λεγόμενα "μαλακά" ναρκωτικά δε βλάπτουν τόσο και μπορεί κάποιος να μείνει σ' αυτά, χωρίς να περιπέσει στα σκληρά.
 Οι απόψεις αυτές, όμως, αμφισβητούνται έντονα, γιατί οι έρευνες που έγιναν από ειδικούς επιστήμονες δείχνουν ότι σε μεγάλο ποσοστό οι χρήστες δε μένουν μόνο στα λεγόμενα "μαλακά" αλλά πολύ εύκολα φτάνουν στα "σκληρά", που είναι και θανατηφόρα. 
Η εξάρτηση από τις παραισθησιογόνες ουσίες είναι η πιο οδυνηρή εμπειρία των ναρκομανών. Κανείς τοξικομανής δεν έχει την ευχέρεια της επιλογής. Όταν μπει στο θανατηφόρο κύκλωμα των ναρκωτικών, παθαίνει στερητικό σύνδρομο κάθε φορά που τολμά να πει "όχι!" στη δόση του. Το στερητικό σύνδρομο είναι ένα σύνολο επώδυνων συμπτωμάτων που νιώθειο χρήστης, όταν στερείται την ουσία του. 
Μόνο εάν ακολουθήσει συγκεκριμένη κι αυστηρή θεραπεία απεξάρτησης μαζί με δική του έντονη προσπάθεια έχει κάποιες ελπίδες σωτηρίας.
http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-C134/152/1091,4009/

             H σειρά που περιλαμβάνει δύο επεισόδια, αναφέρεται στις δύο βασικές, παράνομες ψυχοδραστικές ουσίες, την Κάνναβη και την Ηρωίνη. Μέσα από τις μαρτυρίες εφήβων και νέων χρηστών και τις αναλύσεις του επιστημονικού προσωπικού του Κέντρου Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων (ΚΕΘΕΑ) και του Οργανισμού Κατά των Ναρκωτικών (ΟΚΑΝΑ), προσεγγίζεται το δύσκολο θέμα της χρήσης και κατάχρησης ουσιών, αλλά και της απεξάρτησης από αυτές, στα ευαίσθητα και καθοριστικά νεανικά χρόνια.

                                Επεισόδιο 1ο: Κάνναβη



                                 Επεισόδιο 2ο: Ηρωίνη


ΠΗΓΗ

Τρίτη, 23 Φεβρουαρίου 2016

Ελληνιστικό Ισλάμ

Εξαιρετικό ντοκιμαντέρ της εκπαιδευτικής τηλεόρασης.

Μπορεί να χρησιμοποιηθεί (ειδικά τα πρώτα 8 λεπτά), στο 30η διδακτική ενότητα της Β' Λυκείου: Το Ισλάμ.



Δύο φοιτητές του ιστορικού τμήματος, ο Περικλής και η Ζαΐρα, καταγράφουν τους σημαντικότερους σταθμούς της ιστορικής εξέλιξης του Ισλάμ και την επαφή του με την κλασική και ελληνιστική φιλοσοφία και επιστήμη. Τα θέματα που ερευνούν είναι: • Τα αίτια της εξάπλωσης του Ισλάμ. • Οι μεγάλοι ελληνίζοντες φιλόσοφοι του Ισλάμ. • Η μετάδοση της ελληνικής παιδείας στην Ευρώπη από τους Άραβες. • Τα αίτια της εξασθένησης του Ισλάμ.
EducationalTVGreece

Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2016

Ανοιχτή Αγκαλιά (Dancing Arabs)

  


  Ισραήλ, αρχές του 1990.
 Ένα παλαιστίνιο αγόρι από μια μικρή πόλη γίνεται δεκτό λόγω των επιδόσεών του, σε ένα αναγνωρισμένο ισραηλινό ιδιωτικό σχολείο στην Ιερουσαλήμ. 
Αντιμετωπίζει δυσκολίες παλεύοντας με τη γλώσσα, την κουλτούρα και την ταυτότητά του, προσπαθώντας να επιβιώσει και να βρει τη θέση του σε ένα μέρος όπου επικρατούν οι διαμάχες και ο ρατσισμός.
 Θα αναπτύξει μια δυνατή φιλία με έναν ισραηλινό, με μια σπάνια ασθένεια, ενώ θα ερωτευτεί μια συμμαθήτριά του, γνωρίζοντας ότι όλα είναι εναντίων τους. 
Για να καταφέρει να φέρει μια ισορροπία στη ζωή του, θα χρειαστεί μια προσωπική θυσία.

Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2016

Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗΣ

«Οστις υψώσει εαυτόν ταπεινωθήσεται και όστις τα­πείνωση εαυτόν υψωθήσεται» (Λουκ. ιδ’11).
Χωρίς την ταπείνωση το παν είναι μηδέν, με αυτήν το μηδέν είναι το παν(Μέγ. Βασιλέως).
Τίποτε δεν είναι τόσο αρεστό στον Θεό και στους αν­θρώπους όσο η αληθινή ταπείνωση.
Η ταπείνωση πρέπει να προηγείται και να συνοδεύει όλες τις πράξεις μας. Γιατί αμέσως μόλις η αλαζονεία α­νακατευθεί σε αυτές τις πράξεις, αρπάζει από τα χέρια μας όλη την άξια. Τίποτε δεν είναι δύσκολο για τους τα­πεινούς. Αλάθητο δείγμα των αμαρτωλών είναι η αλα­ζονεία, αντίθετα η ταπείνωση είναι η σφραγίδα των εκλε­κτών του Θεού (Γρηγόριος ο Μέγας).

Την ταπείνωση άγιος της εκκλησίας μας την ονομάζει φάρμακο για όλες τις αρρώστιες και υγεία ψυχής και σώ­ματος. η ταπείνωση των δούλων του Θεού φαίνεται στις δοκιμασίες, γιατί μόνο όταν παρουσιαστούν εναντιότητες, μπορεί να κριθή ο βαθμός της ταπεινώσεως (Ιακ. Α΄)






Ταπείνωση είναι η πεποίθηση της μηδαμινότητας μας.
 Η πεποίθηση σχηματίζεται με την σκέψη, εκφράζεται με την γλώσσα, φανερώνεται με τις πράξεις. Η σκέψη και ο λόγος βρίσκονται σε σχέση τόσο στενή, όσο η αιτία και το αποτέλεσμα.
Αμέσως μόλις αποκτήσουμε την θεμελιώδη συνήθεια να ταπεινωνόμαστε εσωτερικώς στις σκέψεις μας, η τα­πείνωση θα εκδηλωθεί με τα λόγια μας, τόσο φυσικά ό­πως το ρυάκι απορρέει από την πηγή. Όμως είναι καλύ­τερα να σιωπούμε, όταν πρόκειται για τον εαυτό μας και να μη μιλάμε γι αυτόν, έστω και αν η πρόθεση μας είναι να μιλήσουμε με πνεύμα ταπεινό.
Οι ασκητικοί συγγραφείς ονόμασαν, πολύ σωστά, τα­πείνωση με αγκύλη την κενόδοξη συνήθεια να ταπεινώνε­ται κανείς στα λόγια, άλλωστε αυτή κανένα σκοπό κατά βάθος δεν έχει, παρά να επικρεμάσει την φήμη παρά την όψη της ταπεινώσεως.

Ποτέ μη μιλάς για τον εαυτό σου. Όταν σε ρωτούν να απαντάς με λίγα λόγια, περιορισμένα (Ματθ. ιβ’36 λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι πᾶν ῥῆμα ἀργὸν ὃ ἐὰν λαλήσωσιν οἱ ἄνθρωποι, ἀποδώσουσι περὶ αὐτοῦ λόγον ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως·).
Να αγαπάς την σιωπή και κατάνυξη.
Να μιλάς με τιμιότητα και απλότητα. Ποτέ μη θελήσεις να δείξεις πνεύμα επιδείξεως, όταν μιλάς.

Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2016

Βυζαντινή εικονογραφία - Η κατασκευή των εικόνων - Η σημασία των εικόνων

18. Οι άγιες εικόνες, έκφραση της πίστης

Οι εικόνες είναι ένας αδαπάνητος πνευματικός θησαυρός της Εκκλησίας. Στη μονή του Σινά και στις μονές του Αγίου Όρους, βρίσκονται οι πιο πολλές. Μόνο στο Σινά, οι φορητές βυζαντινές εικόνες (6ου-15ου αι.) είναι πολύ περισσότερες από όσες υπάρχουν σ' όλο τον υπόλοιπο κόσμο και ανάμεσά τους οι παλιές και αξιόλογες του 6ου αι. Στη μονή Βατοπαιδίου (Άγιο Όρος) καταμετρήθηκαν πρόσφατα πάνω από τρεις χιλιάδες εικόνες, αρχαιότερες και νεότερες.

Αλλά και σε πολλά μέρη της πατρίδας μας υπάρχουν ναοί με αξιόλογες εικόνες και μάλιστα θαυματουργές. Τρέχουν σ' αυτές για να τις ασπαστούν και να προσευχηθούν μπροστά τους πλήθη πιστών. Αρκετοί από αυτούς διηγούνται και θαύματα που αξιώθηκαν να δουν. Είναι η θεία χάρη που τα ενεργεί. Αυτή. που την είχαν οι άγιοι στη ζωή τους, υπάρχει στα άγια λείψανά τους και στις άγιες εικόνες τους. Αλλά και όταν η χάρη δε θαυματουργεί εξωτερικά, φανερώνεται στην ψυχή του πιστού: την παρηγορεί και την ειρηνεύει.

http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-A106/116/898,3337/

Βυζαντινή εικονογραφία  - Η κατασκευή των εικόνων



Βυζαντινή εικονογραφία  -  Η σημασία των εικόνων

Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2016

ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΑ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΑ

Γενικά χαρακτηριστικά της θρησκευτικότητας των Αφρικανών
Αυτή συνίσταται στο μεγαλύτερο μέρος της στη λατρεία πνευμάτων. 
Τα πνεύματα αυτά είναι προσωποποιημένα όντα, καλά ή κακά, που κατοικούν σε φυσικά όντα ή αντικείμενα, όπως ορισμένοι άνθρωποι, δέντρα, ζώα, λίμνες, ποτάμια, βουνά, εδαφικές περιοχές σε φυσικά φαινόμενα, όπως ο άνεμος και η βροχή• Αλλά και σε φαινόμενα όπως οι επιδημικές αρρώστιες που θεωρούνται ότι είναι εξωτερικές εκδηλώσεις πνευμάτων.
 Πνεύματα επίσης είναι οι ψυχές των νεκρών και γενικά των προγόνων. Οι πρόγονοι αποτελούν τη μορφή εκείνη του υπερφυσικού, στην οποία περισσότερο από όλες απευθύνεται η αφρικανική θρησκευτικότητα. Αυτοί προστατεύουν την οικογένεια και εξασφαλίζουν τη γονιμότητα, την υγεία και γενικά την ευημερία της. 
Στα πνεύματα, προγονικά ή μη, αποδίδεται σχεδόν καθετί που συμβαίνει. Έτσι, η πίστη σ' αυτά εξηγεί τα συμβαίνοντα στον κόσμο και δημιουργεί ένα γενικό πλαίσιο που δίνει νόημα στη ζωή και μάλιστα στις διάφορες δοκιμασίες.
http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-B126/498/3245,13192/

Εισαγωγή στο μάθημα της Β' λυκείου: Αφρικάνικα θρησκεύματα.























created by John Baltos


Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2016

Η μνήμη των αγίων.

19. Η μνήμη των αγίων, αφορμές για ένα σύγχρονο ανθρωπολογικό προβληματισμό
α) Η γιορτή των Αγίων Πάντων


Την πρώτη Κυριακή μετά την Πεντηκοστή οι Πατέρες της Εκκλησίας θέσπισαν να επιτελείται η μνήμη όλων των αγίων: προφητών, αποστόλων, μαρτύρων και ομολογητών, οσίων και δικαίων.
Η εορτή φαίνεται ότι αρχικά περιελάμβανε μόνο τους μάρτυρες, αυτούς που γνωρίζουμε κατ’όνομα και αυτούς που δεν γνωρίζουμε εμείς αλλά γνωρίζει ο Θεός.
 Με την πάροδο του χρόνου όμως κατέστη κοινή γιορτή όλων των Αγίων, και αυτό γιατί οι Άγιοι Πάντες αποτελούν την έμπρακτη μαρτυρία της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος στη ζωή της Εκκλησίας. Αποτελεί και αφορμή για την παρακίνηση σε μίμησή τους.
Η ύπαρξη των αγίων είναι μια ζωντανή απόδειξη ότι το Ευαγγέλιο μπορεί να εφαρμοστεί. 
Οι Άγιοι ήταν άνθρωποι σαν και εμάς. Ορισμένοι μάλιστα, σε κάποια φάση της ζωής τους ήταν μεγάλοι αμαρτωλοί. Δεν αναπαύθηκαν όμως στην αμαρτία, δεν τη δικαιολόγησαν. Και όταν ο Θεός τους επισκέφθηκε δεν αμέλησαν να τρέξουν  δι’ υπομονής τον προκείμενον αγώνα. Ο αγώνας κάθε πιστού θέλει υπομονή και διαρκή επιστροφή της μνήμης στο πρόσωπο του Χριστού, που είναι «αρχηγός και τελειωτής» της πίστεώς μας. Η ζωή των αγίων της Εκκλησίας μας είναι πρόκληση και αφύπνιση για την ορθόδοξη συνείδησή μας. Εμείς τί αφήσαμε για την αγάπη του Χριστού; Τί έχουμε στερηθεί; Τί είμαστε πρόθυμοι να αλλάξουμε από την καθημερινότητά μας; Η απάντηση ανήκει στον καθένα μας.
Η μίμηση των αγίων δεν έχει την έννοια της αντιγραφής ατομικών προτύπων αλλά της μετοχής στο αδιαίρετο σώμα του Χριστού. Ο πιστός αποβάλλει τη ζωή των παθών και της αμαρτίας και υποδέχεται την αρετή.
Η οδός προς την αγιότητα βαδίζεται από αυτούς που αγωνίζονται σθεναρά κατά των παθών και προσπαθούν να καθαρίσουν εσωτερικά τον εαυτό τους. Η αγιότητα δεν είναι ένα ιδανικό για ορισμένους αλλά κλήση προς όλους. Είναι το πλήρωμα της εν Χριστώ ζωής. Στο πρόσωπο των Αγίων Πάντων η αγιότητα αποτελεί ζωντανή πραγματικότητα  και όχι θεωρητική διδασκαλία. Είναι ο αγώνας των αγίων που έζησαν για τη μαρτυρία Χριστού και για τον λόγο του Θεού.



Ο άγιος αποδέχεται πλήρως το συνάνθρωπο του, χωρίς να προσμετρά την ομορφιά ή την ασχήμια του, τον πλούτο ή τη φτώχια του, τη σοφία ή την άγνοιά του. 
Αγκαλιάζει ολόκληρη τη δημιουργία με τρόπο αφανή, μυστικό. 
Σε κάθε εποχή, η γνησιότητα της ζωής τους, η μεγάλη τους απλότητα και οι αρετές τους προσελκύουν τους πιστούς, οι οποίοι τους θεωρούν ως το «αλάτι της ζωής.»
Η μίμηση των αγίων είναι μίμηση του Χριστού κατά το λόγο του Απ. Παύλου "μιμηταί μου γίνεσθε, καγώ Χριστού" (μιμηθείτε εμένα, όπως κι εγώ μιμούμαι το Χριστό) (Α' Κορ. 11, 1).


Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2016

"ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΔΕΜΕΝΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ" - 12. Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

      Γεμάτη η Ελλάδα από «δεμένες» οικογένειες, από «παιδιά» 20, 30, 40, 50 και άνω χρονών που συμβιώνουν συναισθηματικά και κυριολεκτικά -σε κάποιο διαμέρισμα της ίδιας, ιδιόκτητης πολυκατοικίας, με κάτοχο την οικογένεια καταγωγής τους.

«Παιδιά» που αρνούνται να σχετισθούν αυθεντικά με τους γονείς τους, επιλέγοντας την υποκριτική δοσοληψία υλικών αγαθών, ως προκάλυμμα της σιωπηλής & άρρητης συμφωνίας του αμοιβαίου ψυχικού βολέματος.

Νέοι που αρνούνται να γίνουν υγιείς ενήλικες, προτάσσοντας την ενοχή -μήπως με την διεκδίκηση της ελευθερίας τους βλάψουν τους «καλούς» τους γονείς- ως άλλοθι και προκάλυμμα φόβου.

Οι μητέρες αρνούμενες να εγκαταλειφθούν από το παιδί, επειδή το επιλέγουν ως συναισθηματικό σύντροφο, προβάλλουν σε κείνο την δική τους υποσυνείδητη –ή ενσυνείδητη- επιθυμία ως ανάγκη του παιδιού, ενώ το δικό τους αίτημα το βαφτίζουν «αγάπη»:
«Μας έχει ανάγκη βλέπεις, μας λατρεύει το παιδί .Δεν θέλει να φύγει από κοντά μας».

Πώς όμως ένα παιδί που έμαθε να επιλέγει ως «φίλο» τον πατέρα ή την μητέρα του μπορεί να αποφασίσει να αποχτήσει εραστή και σύντροφο όταν έρθει η εποχή γι’ αυτό;…
Έτσι, τα παιδιά επιλέγουν να συμβιώνουν με τους γονείς, κυριολεκτικά ή συναισθηματικά, μέχρι ιδιαίτερα μεγάλες ηλικίες.
Ακόμα κι όταν αποκτούν σύζυγο, σχεδόν ποτέ δεν πετούν από πάνω τους την συναισθηματική τους εξάρτησης από την οικογένεια της καταγωγής τους, ώστε να επενδύσουν στην καινούργια.
Μέσα από την ανεπίγνωστή τους προσπάθεια να βιώσουν συναισθηματικά την ασφάλεια της αγάπης, οι γονείς διεκδικούν από τα παιδιά τους να γίνουν «σύντροφοι» του πατέρα ή της μητέρας, «θεραπευτές» της οικογένειας, «αποδιοπομπαίοι τράγοι» της, ή καλούνται να βάλουν σε τάξη την «οικογενειακή αταξία».
Ανώριμοι δηλαδή συναισθηματικά γονείς ψάχνουν ενήλικους – αλλά συναισθηματικά παιδιά- για να τους «νταντέψουν».
Με τον παραπάνω τρόπο, δυστυχισμένοι και ανώριμοι γονείς κατασκευάζουν δυστυχισμένα και ανώριμα παιδιά, που, με την σειρά τους, -αν δεν σπάσουν την αλυσίδα- αναπαράγουν με τα δικά τους παιδιά τον κύκλο του εγκλεισμού στην ανωριμότητα.
Γονείς που πνιγμένοι, από πάντα, πριν καν γίνουν γονείς, μέσα στην ανεπίγνωστή τους υπαρξιακή ραθυμία και αδιέξοδο, αδυνατούν να τοποθετηθούν αυτόνομα στην προσωπική τους ζωή αναλαμβάνοντας την ευθύνη της ψυχικής τους τεμπελιάς κι απραξίας, της φοβικής τους στάσης απέναντι στην ατομική τους ζωή κι ελευθερία.
Γονείς –και παιδιά- που αρνούμενοι να μεγαλώσουν, τελικά αποποιούνται το δυναμικό τους που η ψυχή τους, στην υγιή της κατάσταση, τους επιτάσσει:

Οι γονείς, πληρωμένοι υγιώς από τον γονεϊκό τους ρόλο να τον εναλλάσσουν λειτουργικά με αυτό των συζύγων, και τα παιδιά, χορτασμένα από την υγιή –όχι καταναγκαστική- γονεϊκή φροντίδα, να αναγνωρίζουν το δικαίωμά τους να επιλέγουν την αυτονόμησή τους ως δυνατότητα ενηλικίωσης και προόδου.


Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2016

Η γιορτή της Χανουκά

       Εβραϊκή γιορτή, σε ανάμνηση της επανάκτησης του Ναού του Σολομώντος, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης των Μακκαβαίων εναντίον του ελληνιστικού βασιλείου των Σελευκιδών τον 2ο π.Χ. αιώνα. Η γιορτή της Χανουκά (Hanukkah) διαρκεί οκτώ νύχτες και ημέρες, με αφετηρία την 25 ημέρα του μήνα Κισλέβ, σύμφωνα με το Εβραϊκό Ημερολόγιο (σούρουπο της 6ης Δεκεμβρίου - βράδυ της 14ης Δεκεμβρίου το 2015).

 Είναι γνωστή ως εορτή των Φώτων, επειδή ανάβεται μία ειδική λυχνία με εννέα βραχίονες, που ονομάζεται μενορά ή χανουκά.
Η δυναστεία των Σελευκιδών είχε ιδρυθεί το 305 π.Χ. από τον Σέλευκο Α' Νικάτορα, στρατηγό και διάδοχο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, και καταλάμβανε χονδρικά τη γεωγραφική περιοχή που σήμερα αποκαλούμε Μέση Ανατολή. Ένας από τους επιγόνους του, ο Αντίοχος Δ' ο Επιφανής (175-163 π.Χ.), φανατικός λάτρης του ελληνικού πολιτισμού, κατέλαβε την Ιερουσαλήμ και θέλησε να επιβάλει με τη βία τον ελληνικό τρόπο ζωής και την εθνική θρησκεία στους Ιουδαίους. Βεβήλωσε το Ναό με την τοποθέτηση βωμού του Ολυμπίου Διός και την τέλεση θυσίας από τον ίδιο το 168 π.Χ. Οι Ιουδαίοι αντέδρασαν και με επικεφαλής την οικογένεια των Μακκαβαίων ή Ασμοναίων, κατόρθωσαν να ανακαταλάβουν την Ιερουσαλήμ το 162 π.Χ. και να εξαγνίσουν το Ναό από το μίασμα της ειδωλολατρίας.

Σύμφωνα με την παράδοση, όταν επέστρεψαν στο Ναό βρήκαν μόνο ένα μπουκαλάκι με ελαιόλαδο που δεν είχε σπάσει για να ανάψουν το λυχνάρι του ναού, τη μενορά. Το λάδι έφτανε για μία ημέρα μόνο κι όμως διάρκεσε οχτώ ημέρες, όσο χρειάστηκε για να φτιάξουν καινούριο λάδι και να το φέρουν από την Ιερουσαλήμ. Αυτό το συμβάν αποτέλεσε την αφορμή για την παράδοση να ανάβονται κεριά στη γιορτή του Χανουκά. Το πρώτο βράδυ της Χανουκά ανάβεται ένα κερί και κάθε ημέρα προστίθεται από ένα μέχρι που το όγδοο βράδυ είναι αναμμένα και τα οχτώ κεριά της μενορά. Τα κεριά πρέπει να ανάβονται αμέσως μόλις σκοτεινιάσει, μετά την εσπερινή προσευχή.

Η Χανουκά άρχισε να διαδίδεται από τη δεκαετία του '70, μέσω των Αμερικανοεβραίων, οι οποίοι θέλοντας να προσαρμοστούν στον αμερικάνικο τρόπο ζωής, επέλεξαν τη γιορτή αυτή που βρίσκεται κοντά στα Χριστούγεννα. Τα φαγητά των ημερών είναι βασισμένα στο λάδι και ξεχωρίζουν οι λουκουμάδες (sufganiyah) και οι πατατοκροκέτες (latkes).



 Τα παιδιά διασκεδάζουν με μία σβούρα που λέγεται ντρέντλ ή σεβιβόν και δέχονται σοκολατένια νομίσματα (hanukkah gelt) από τους μεγαλύτερους.

ΠΗΓΗ: (εκτός από τα video)  http://www.sansimera.gr/articles/1012#ixzz3zg8XPR00

Κι άλλο υλικό για την συγκεκριμένη γιορτή  ΕΔΩ



Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2016

Το Τείχος των Δακρύων

ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ

Ιστορία

Σύμφωνα με την Εβραϊκή θρησκεία στην κορυφή του λόφου, όπου βρίσκονται σήμερα τα τζαμιά, ήταν χτισμένος ο ναός του Σολομώντα, που κατεστράφη πρώτα από τους Βαβυλώνιους, ξανακτίστηκε από το Ηρώδη τον Μέγα, και μετά τον κατέστρεψαν πάλι οι Ρωμαίοι το 70 μΧ., σε μια προσπάθεια να πνίξουν την εξέγερση των Εβραίων εναντίων τους.


Μάλιστα, και σύμφωνα μόνο με την εβραϊκή παράδοση, εκεί έγινε και η θυσία του Ισαάκ. Ο λόφος αυτός είναι τόσο ιερός για τους Εβραίους που οι φανατικοί Εβραίοι δεν ανεβαίνουν στην κορυφή προκειμένου να μην πατήσουν σε ιερό τόπο.
Οι Χριστιανοί γνωρίζουν το Όρος του Ναού σαν την τοποθεσία που ο Χριστός είπε «μετατρέψατε τον Οίκο του Θεού σε Οίκο Εμπορίου» και αναποδογύρισε τους πάγκους των μικροπωλητών.
Με την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και την ίδρυση του Βυζαντίου ο λόφος και η γύρω περιοχή μετατράπηκε σε σκουπιδότοπο όπου κανείς δεν πήγαινε.



Το 638 μΧ. ο Μουσουλμάνος Ομάρ Διοικητής των Πιστών κατέλαβε τα Ιεροσόλυμα και έκτισε το τζαμί ``Τρούλος του Βράχου`` με το χρυσό τρούλο. Το Τζαμί αυτό έγινε τόπος λατρείας των Μουσουλμάνων διότι από εκεί, σύμφωνα με την Μουσουλμανική παράδοση, ανελήφθει στους ουρανούς ο Προφήτης Μωάμεθ κατά το Βραδινό του Ταξίδι.
Θα πρέπει να πούμε εδώ πως το επιχείρημα των Μουσουλμάνων περί της Ανάληψης του Μωάμεθ από τα Ιεροσόλυμα είναι λίγο αδύναμο, αφού τα Ιεροσόλυμα δεν αναφέρονται ούτε μία φορά στο Ιερό Κοράνι.


Με τη κατάληψη της Ανατολικής Ιερουσαλήμ το 1967 από το Ισραήλ, αποφασίστηκε όχι μόνο να μην καταστραφούν τα τζαμιά αλλά ο προαύλιος χώρος μαζί με τα τζαμιά να περάσουν σε μουσουλμανική θρησκευτική διοίκηση, τη Waqf η οποία συνεχίζει μέχρι σήμερα να διοικεί τα μέρη αυτά. Το Ισραήλ μπορεί να μπει στο προαύλιο μόνο για την διασφάλιση της τάξης και της ασφάλειας, προνόμιο που συχνά ασκεί.

Η μοναδική όμως πρόσβαση στα Μουσουλμανικά τζαμιά και το προαύλιο είναι η Πύλη Μούγκραμπι που είναι στο κέντρο της διαμάχης αυτήν την στιγμή.


Απόσπασμα από http://cohen.gr/

Iσραήλ: Άνδρες και γυναίκες θα μπορούν πλέον να προσεύχονται μαζί στο Τείχος των Δακρύων


israil
Οι άνδρες και οι γυναίκες μπορούν να προσεύχονται μαζί στο Τείχος των Δακρύων, για πρώτη φορά στην ιστορία του Ισραήλ, μετά από απόφαση που ελήφθη με ψήφους δέκα υπέρ και πέντε κατά.
Η κοινή προσευχή θα γίνεται σε έργο που θα κατασκευαστεί στη νότια πλευρά του Τείχους και θα κοστίσει 10 εκατομμύρια δολάρια, σε σημείο όπου σήμερα υπάρχει ένα αρχαιολογικό πάρκο.
Πρόκειται για μία ιστορική νίκη των λεγομένων Γυναικών του Τείχους, εβραίων ανανεωτών, κυρίως από τις Ηνωμένες Πολιτείες, που αγωνίζονται για πάνω από 24 χρόνια να προσπελαστεί η “ορθοδοξία” που χωρίζει τους άντρες από τις γυναίκες.   Τα ρεύματα του μεταρρυθμιστικού Ιουδαϊσμού μιλούν για μια επαναστατική απόφαση στην ιστορία της θρησκείας και της Ιερής Πόλης, καθώς το Τείχος αποτελούσε για χρόνια, το αντικείμενο της εξουσίας στα χέρια των Ορθοδόξων Εβραίων, ωστόσο όλα δείχνουν ότι πλέον αυτό αλλάζει.
Η απόφαση αυτή, παρότι προκαλεί αντιδράσεις στους κόλπους των Συντηρητικών, θεωρείται ότι προκλήθηκε από την ανάγκη του Νετανανιάχου να μην δημιουργήσει εντάσεις με τα ρεύματα του Αμερικανικού Εβραϊσμού. Μέχρι πάντως να ολοκληρωθεί η κατασκευή του χώρου, αναμένεται η αντιπαράθεση μεταξύ των δύο παρατάξεων να κλιμακωθεί.
Πηγή: 01.02.2016, lifo

Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2016

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΑ ΚΥΡΙΟΤΕΡΑ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΑ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β . ΚΥΡΙΟΤΕΡΑ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤA
Στο Κεφάλαιο αυτό ασχολούμαστε με τις κυριότερες θρησκείες του κόσμου. Με εξαίρεση την αρχαία ελληνική θρησκεία, την οποία συμπεριλάβαμε επειδή χαρακτηρίζει μια από τις περιόδους της ιστορικής πορείας του έθνους μας, πρόκειται για ζωντανές θρησκείες, που επηρεάζουν σήμερα βαθιά τη ζωή μεγάλων περιοχών του πλανήτη. Για να περιγράψουμε τις θρησκείες αυτές βασιστήκαμε σε σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα, ώστε να εξασφαλιστεί όσο το δυνατόν μεγαλύτερος βαθμός αντικειμενικότητας. 
Μια τέτοια προσέγγιση είναι απαραίτητη, διότι ως χριστιανοί βλέπουμε τις άλλες θρησκείες με σεβασμό, ως προϊόντα τόσο της διαρκούς παρουσίας του Θεού στον κόσμο και στην ιστορία, όσο και της νοσταλγίας του ανθρώπου γι' Αυτόν.


ΝΑ ΣΕΒΕΣΑΙ ΤΙΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ



                        ΚΟΥΙΖ - ΒΡΕΣ ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ;
                (Πρώτα κατεβάστε τη παρουσίαση και κατόπιν κάντε το κουίζ)

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2016

Ο Κινέζος φιλόσοφος Κομφούκιος, (551 – 479 π.Χ.)



        Φιλόσοφος με παγκόσμια φήμη, η διδασκαλία του οποίου επηρέασε καθοριστικά τον τρόπο ζωής και σκέψης των κατοίκων της Άπω Ανατολής. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Κομφούκιος (Confucius) γεννήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου του 551 π.Χ. στην πόλη Κιουφου του κινέζικου κρατιδίου Λου. Ήταν γόνος μιας ξεπεσμένης αριστοκρατικής οικογένειας. Η σύλληψή του έγινε εκτός γάμου και τη μέρα της γέννησής του ο πατέρας του ήταν 70 ετών, ενώ η μητέρα του μόλις 15. Τρία χρόνια αργότερα, ο πατέρας του πέθανε.

Ο Κομφούκιος μεγάλωσε σε μια μεταβατική εποχή, κατά την οποία το παλιό φεουδαρχικό σύστημα της Κίνας διασπάστηκε σε επιμέρους κράτη, με αποτέλεσμα να αμφισβητηθεί η αξιοπιστία του συστήματος αξιών, στο οποίο στηριζόταν παραδοσιακά το κινέζικο κράτος. Σε μεγάλο βαθμό ήταν αυτοδίδακτος, αλλά η πολλή εργατικότητά του τού χάρισε και πολλή σοφία.

Ήταν φτωχός, γι’ αυτό κύριο μέλημά του ήταν το πώς θα μετριάσει τον πόνο των ανθρώπων. Υποστήριζε ότι οι κυβερνήτες δεν πρέπει να επιδιώκουν τις απολαύσεις τους, αλλά την ευτυχία των υπηκόων τους. Όραμά του ήταν να επαναφέρει το παλιό ενιαίο φεουδαρχικό κράτος, που είχε καταλυθεί, και το επεδίωξε εκ των έσω. Έπιασε δουλειά ως κατώτερος διοικητικός υπάλληλος στο κρατίδιο του Λου και σταδιακά αναρριχήθηκε μέχρι τη θέση του υπουργού Δικαιοσύνης.

Έπειτα από δεκαετίες σκληρής δουλειάς, διαπίστωσε ότι ήταν αδύνατο να αλλάξει την κατάσταση και παραιτήθηκε, για να ξεκινήσει μία 12ετή περιπλάνηση στην Κίνα. Στα ταξίδια του προσπάθησε ανεπιτυχώς να πείσει διάφορους ηγέτες για τις πολιτικές του πεποιθήσεις και να τους δείξει την πραγματικότητα που αγνοούσαν στην άσκηση της εξουσίας τους.

Απογοητευμένος, ο 67χρονος, πλέον, Κομφούκιος επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, διδάσκοντας στους μαθητές του τη φιλοσοφία του και φροντίζοντας να γίνουν ενάρετοι και ανώτεροι άνθρωποι, ώστε να καταλάβουν κυβερνητικά αξιώματα και να υπηρετήσουν σωστά τον λαό τους. Μετά το θάνατό του, το 479 π.Χ., οι μαθητές του ανέλαβαν να συνεχίσουν τη φιλοσοφική του σχολή.

Ο Κομφουκιανισμός κέρδισε ευρεία αποδοχή, κυρίως διότι οι βασικές αρχές του εξέφραζαν την κινέζικη κοινή γνώμη. Αν και συχνά ακολουθείται από τους Κινέζους κατά τρόπο θρησκευτικό, λόγω κάποιων αναφορών του σε θεολογικά ή πνευματικά θέματα (Θεός, μετά θάνατον ζωή, κ.λπ.), οι αρχές του ξεπερνούν τα όρια της θρησκείας.

Θεμελιώδες θέμα του είναι η συνείδηση της παράδοσης. Στην κοσμοθεωρία του, ο Κομφούκιος τοποθετεί απέναντι στη μοιρολατρική πίστη την ιδέα ενός ουρανού, ο οποίος περικλείει τους ηθικούς νόμους της κοινωνίας που πρέπει να αναγνωρίσει ο άνθρωπος και να προσαρμόσει αντίστοιχα τη συμπεριφορά του. Έτσι, μπορεί να ζει αρμονικά με τον εαυτό του και τους άλλους ανθρώπους.

Λόγω μιας σύνδεσης της διδασκαλίας του από το 2ο αιώνα π.Χ. με τον αυτοκρατορικό θεσμό, οι αξίες που πρεσβεύει ο κομφουκιανισμός, όπως π.χ. η σοφία, η καλοσύνη, η αλληλεγγύη μεταξύ των συγγενών, η ανδρεία κ.ά, αποτελούν ακόμα και σήμερα θεμελιώδεις αξίες της κινέζικης κοινωνίας.

Η ηθική διδασκαλία του Κομφούκιου

Ο Κομφούκιος (551-479 π.X.) ήταν Κινέζος σοφός και εισηγήθηκε δικό του φιλοσοφικο-ηθικο-κοινωνικό σύστημα, τον κομφουκιανισμό. Το όνομα του αποτελεί εκλατινισμένη εκδοχή του Κουνγκ φου τζου, που σημαίνει ο δάσκαλος Κουνγκ. Καταγόταν από ευγενή οικογένεια και έμεινε ορφανός σε μικρή ηλικία και μεγάλωσε μέσα σε δύσκολες οικονομικές συνθήκες.

Αν και αυτοδίδακτος, κατόρθωσε να γίνει ο πιο μορφωμένος άνθρωπος του τόπου του. Στη νεότητα του ακολούθησε διάφορα επαγγέλματα, όπως φύλακας σε σιταποθήκη και επόπτης σε ποίμνιο, τα οποία, λόγω των συγκρούσεων του με τους προϊσταμένους του, δεν άσκησε επί μεγάλο χρονικό διάστημα. Από νωρίς, επίσης, άρχισε να διδάσκει και έδειξε ενδιαφέρον για την πολιτική. O τρόπος της διδασκαλίας του βασιζόταν στην ενεργό συμμετοχή του μαθητή· «αν», έλεγε χαρακτηριστικά, «όταν δείχνω μία πλευρά του θέματος, ο μαθητής δεν μπορεί να υπολογίσει τις άλλες τρεις μόνος του, δεν συνεχίζω».

Σε ηλικία πενήντα ενός ετών ο Κομφούκιος έγινε υπουργός δικαιοσύνης, στην ιδιαίτερη πατρίδα του – θέση την οποία εγκατέλειψε ύστερα από πέντε περίπου χρόνια, όταν δεν του προκαλούσε πλέον ενδιαφέρον. Αποφάσισε, τότε, με ορισμένους μαθητές του να ταξιδέψει σε εννέα επαρχίες της Κίνας. Ύστερα από δέκα τρία χρόνια, όμως, εγκατέλειψε το βίο του πλάνητος, όταν διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να επηρεάσει με τις απόψεις του τους κυβερνήτες και, σε ηλικία εξήντα οκτώ ετών, επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, για να συνεχίσει εκεί πια το διδακτικό έργο του.

H διδασκαλία του αποτελεί συλλογή αφενός μεν αποφθεγμάτων του ίδιου και των μαθητών του, αφετέρου δε συζητήσεων μεταξύ αυτού και μαθητών του. H ύψιστη ηθική αρχή, κατά αυτόν, είναι το γιεν, που σημαίνει την αγάπη, τη φιλανθρωπία, τη μεγαλοθυμία, την καλοσύνη·

«γιεν είναι να αγαπάει κανείς τους ανθρώπους με χαρά από τα μύχια της ψυχής του».

To γιεν είναι μία αρχή, την οποία θα πρέπει να καλλιεργήσουν οι άνθρωποι μέσα τους, ώστε να μπορέσει αυτή να επηρεάσει τις σχέσεις των με τους άλλους. O καλύτερος τρόπος, για να προσεγγίσει και να κατανοήσει κανείς τη σημασία του γιεν, είναι να βάζει τον εαυτό του στη θέση των άλλων και, έτσι, να συμπεριφέρεται ανάλογα.

Τα δύο βασικά αξιώματα του Κομφούκιου, εν προκειμένω, είναι: «Να μην κάνεις στους άλλους ό,τι δεν θα σου άρεσε για τον εαυτό σου» και «Να κάνεις στους άλλους εκείνο που θα ήθελες να κάνεις για τον εαυτό σου».

Δίδαξε περισσότερο για τη ζωή και τον άνθρωπο παρά για το θάνατο και τα πνεύματα. «Ο άνθρωπος είναι που κάνει τον δρόμο μεγάλο και όχι ο δρόμος που κάνει τον άνθρωπο μεγάλο», υποστήριξε.

Αντιδιέστειλε, επίσης, τον τσουντζου, τον ανώτερο άνθρωπο, ο οποίος διέπεται από το γιεν και χαρακτηρίζεται από τη γαλήνη και την ηρεμία, προς τον κατώτερο άνθρωπο, που έχει ως στόχο του το κέρδος και διακατέχεται από την ανησυχία και την αγωνία, και διακήρυξε ότι το ιδεώδες είναι η εναρμόνιση του ανώτερου ανθρώπου με το ορθά ταξινομημένο κοινωνικό περιβάλλον, η οποία προσδιορίζεται από τις αμοιβαίες ηθικές υποχρεώσεις, που περιλαμβάνονται στις πέντε βασικές ανθρώπινες σχέσεις – μεταξύ κυβερνήτη και υπουργού, μεταξύ πατέρα και γιου, μεταξύ μεγαλύτερου και μικρότερου αδελφού, μεταξύ συζύγων και μεταξύ φίλων.

Αποφθέγματα

* * * Η σιωπή είναι ένας πιστός φίλος που ποτέ δε θα σε προδώσει.

* * * Διάλεξε μια δουλειά που σ’ αρέσει και δε θα χρειαστεί να δουλέψεις ούτε μια μέρα στη ζωή σου.

* * * Κάποτε οι άνθρωποι σπούδαζαν για να τελειοποιούν τον εαυτό τους. Τώρα σπουδάζουν για να προξενούν τον θαυμασμό των άλλων.

* * *  Η γνώση χωρίς την εμπειρία δεν είναι παρά ένα άχρηστο στολίδι.

* * *  Τρεις είναι οι δρόμοι προς τη σύνεση: ο δρόμος σκέψης ο πιο ευγενικός, ο δρόμος

* * *  Ακόμη και η μικρή ανυπομονησία μπορεί να εμποδίζει στην πραγματοποίηση των μεγάλων στόχων.

* * * Μια έννοια που έχει τη δύναμη να ρυθμίζει όλη τη ζωή μας: Επιείκεια.

* * *  Όσο πιο αυστηρά και άσπλαχνα κρίνεις τον εαυτό σου, τόσο πιο δίκαια και με επιείκεια θα κρίνεις τους άλλους.

* * *  Ο άνδρας με αρετή είναι απαιτητικός με τον εαυτό του, ενώ ο μικρός άνθρωπος είναι απαιτητικός με τους άλλους.

* * *  Ο άνδρας με αρετή λυπάται πως δεν είναι τέλειος, δεν λυπάται πως δεν είναι διάσημος.

* * *  Εμπειρία: ένα μικρό φανάρι που κρέμεται πίσω από την πλάτη μας και φωτίζει τον δρόμο που έχουμε είδη περάσει.

* * *  Ο ανώτερος άνθρωπος κρίνει τον εαυτό του, ο κατώτερος κρίνει τους άλλους …

* * *  Ο ευγενικός άνδρας πάντα έχει ατάραχη ψυχή. Ο παλιάνθρωπος είναι πάντα γεμάτος έγνοιες.

*  *  *  Μόνο οι γυναίκες και οι μικροπρεπείς είναι κουραστικοί μες στο σπίτι. Όταν αποκτήσουν οικειότητα μαζί σου, παύουν να συμβιβάζονται. Και όταν τους κρατάς σε απόσταση, γίνονται εκδικητικοί.

*  *  *  Ξέχνα τις προσβολές, αλλά ποτέ μη ξεχνάς την καλοσύνη.

ΣΑΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ/ ΚΑΤΑΝΥΞΗ - ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΣΠΑΝΟΥΔΑΚΗΣ



1. ΣΑΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ 2:45 
2. ΘΡΗΝΟΣ 2:39 
3. ΑΝΥΜΝΟΥΜΕΝ ΛΟΓΕ 4:37 
4. ΕΑΡΙΝΗ ΏΡΑ 2:37 
5. ΆΞΙΟΝ ΕΣΤΙ 6:06 
6. Η ΖΩΗ ΕΝ ΤΑΦΩ 6:28 
7. ΑΙ ΓΕΝΕΑΙ ΠΑΣΑΙ 7:26 
8. ΏΡΕΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ 1:36 
9. ΖΩΝΤΑΝΑ ΣΤΗ ΖΩΟΔΟΧΟ ΠΗΓΗ




1. ΣΑΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ 1:26 
2. Η ΠΕΡΙΒΕΒΛΗΜΕΝΗ ΤΟΝ ΉΛΙΟΝ 4:15 
3. ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ 3:07 
4. Μ' ΈΝΑ ΣΑΝΤΟΥΡΙ 2:36 
5. ΔΡΟΜΟΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ 3:38 
6. ΊΣΩΣ ΚΙ ΈΤΣΙ 3:27 
7. ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΦΙΛΙΑ 4:17 
8. ΌΤΑΝ ΘΑ 'ΣΤΕ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ 3:09 
9. Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΑΣΠΙΔΩΝ 4:03 
10. ΔΡΟΜΟΣ ΜΑΓΙΟΥ 2:23 
11. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ 4:01
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...